Bedoeïenen in Sinaï-woestijn

De filantroop in elk van ons

Sinds 2009 reis ik regelmatig mee met groepen van Desert Soul naar de Sinai woestijn.  Ik help daar alleen mee met een stuk zingeving te begeleiden.
Het praktische deel van de reis wordt helemaal geregeld door een groep bedoeïenen (een oude nomaden cultuur die nog veel belang hecht aan tradities en het respect voor stam en natuur).
Na zoveel jaar zijn de bedoeïenen vrienden geworden en ze vertellen graag over hun leven in de woestijndorpen.  Een hard en heel basic leven, maar met veel warmte van de community.  Wij, Belgische/Nederlandse “toeristen”, hebben veel van hen geleerd en niemand is ongeraakt en ongeroerd teruggekomen van een woestijnreis met Farag en zijn vrienden.  En ze hebben veel geleerd van ons.  Oa.  Over het belang van onderwijs voor zowel jongens als meisjes, de gelijkheid tussen mannen en vrouwen, het uitspreken van problemen en gevoelens.  De kruisbestuiving aan beide kanten is een succesverhaal en ik zal Marleen Hofman altijd dankbaar zijn dat ze me naar de magische woestijn geleid heeft en in contact gebracht heeft met deze prachtige mensen.

De crisis en gevolgen voor de bedoeïenen

Vorig jaar april begeleidde ik een klein groepje en het was mijn 10de keer in de woestijn.  Ik merkte een verandering in Farag (hij is de verantwoordelijke en ook degene die het beste Engels spreekt).  Hij zong en lachte en zette zich met zijn vrienden, zoals altijd, in om de groep helemaal te dienen en een onvergetelijke ervaring te bezorgen en toch zag ik hem op onbewaakte momenten ook bedrukt, bezorgd.  Problemen op tafel leggen of om hulp vragen is iets dat ze vanuit hun cultuur niet uit zichzelf zullen doen, dus ben ik beginnen vragen te stellen.  Omdat ik hem ondertussen wat beter ken, neem ik geen genoegen met het eerste antwoord dat steevast is “Alles is goed.”  Nee, het gaat niet goed.  In april vorig jaar ging het al niet goed en na de crash van het Russisch vliegtuig in November gaat het nog veel slechter.  Sinai ligt plat.  Het toerisme is stil gevallen, er is bijna geen werk en geen vooruitzicht. Het gebied heeft buiten het toerisme in de kuststrook amper voorzieningen en de Bedoeinen worden door de Egyptische regering verwaarloosd.
De bloeiende woestijnreizen van Desert Soul hebben hen de afgelopen jaren een goed inkomen opgeleverd.  Niet om rijk te worden, maar om de dorpsgemeenschap te helpen voorzien in basisbehoeften.  Er was geld om links en rechts te helpen met een huis, met schoolgeld voor kinderen, met kleding om ervoor te zorgen dat de kinderen ook naar school kunnen gaan, met medische zorg.
De onrust in het hele gebied zorgde de afgelopen 2 jaar voor een dalend aantal woestijnreizigers en de terugval van het dorp op niveau van “elke dag zorgen om eten op tafel te krijgen”.

De filantroop in ons

En toen werd de filantroop in mij wakker.  Ik kan in mijn eentje geen dorp redden, maar ik kan wel mensen in beweging brengen om daarbij te helpen.  En vele beetjes maken veel mogelijk.

Het woord filantroop associeerde ik altijd met vermogende mensen en bedrijven die grote schenkingen doen en daarmee een hele school of ziekenhuis kunnen opzetten, een groot onderzoek kunnen financieren etc.   Deze dagen ontdek ik dat filantropie weggelegd is voor elke Westerse burger die zich (nog) durft te laten raken door de wereld om zich heen.

Energie, passie en persoonlijke betrokkenheid kunnen ervoor zorgen dat we een verschil maken in de wereld.  Ik heb het verhaal van de Bedoeinen mee naar huis genomen en hier en daar gebracht.  Er is een werkgroepje opgericht, waarin andere Bedoeinen vrienden meehelpen.  We hebben mensen aangesproken, aangeschreven en met enige trots kunnen we vandaag de eerste resultaten delen :

Friends of Serabit

  • De vereniging “FRIENDS OF SERABIT” is in het leven geroepen en krijgt medewerking van de ontwikkelingsorganisatie DISOP.  Er kunnen sinds 1 januari fiscale attesten uitgeschreven worden.
  • 2 meisjes uit het woestijndorp kunnen hun studies afmaken in de stad (de school in Serabit is maar tot 14 jaar) en hun droom om naar de universiteit te gaan komt daardoor dichterbij.  Dit zijn de eerste “woestijnmeisjes” die kans krijgen op een hogere opleiding. Dat is een GROOT verschil.
  • We kunnen de schoolgemeenschap en het dorp een kleine, maandelijkse financiele ondersteuning bieden, zodat kinderen naar school kunnen blijven gaan en er medische zorg geboden kan worden waar nodig.
  • En het laatste, meest verse nieuws : de fondsen voor het bouwen van een eigen waterput zijn rond.  Het dorp (200 inwoners) dat water moet gaan kopen in een nabijgelegen kustplaats zal over een paar maanden een eigen waterput hebben met voldoende debiet om naast hun eigen dagelijkse watervoorziening, ook groenten te kunnen verbouwen en extra dieren te houden.  Daarnaast zullen nog kleinere omliggende dorpen hier ook van mee kunnen genieten en zijn er nog ontelbare andere voordelen, die maken dat dit woestijndorp naar een heel ander niveau van functioneren opgetild kan worden.  Onnodig te vertellen hoe dankbaar de community is!

Hoe je kunt helpen

Mocht je geraakt zijn door dit verhaal en je vindt het fijn om hier (verder) bij betrokken te zijn, aarzel dan niet me te contacteren, micky@quinx.org.  Mocht je 1 van de donateurs zijn die al bijgedragen heeft tot 1 van deze resultaten, dan zeg ik nogmaals van harte DANK JE WEL!  Er wordt ook een facebookpagina “Friends of Serabit” in het leven geroepen.  Daar kan je de verdere ontwikkeling volgen.

Dit blog is vooral geinspireerd door verbinding, passie en betrokkenheid.  En dat is de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven.  Laat je raken en kijk waar je verbinding voelt.  Met iemand of een community die zich ergens voor inzet, met een eigen initiatief.  Er is oneindig veel miserie in de wereld en er is ook oneindig veel goedheid.  Wij, blanke, opgeleide, beschermde burgers kunnen wel degelijk samen zorgen voor een betere wereld.

Je steunt de bedoeïenen ook door met ons mee te gaan met onze reis naar je bron. Dit jaar van 16 t/m 23 oktober.